...en dan gebeurt het ook...

Ja hoor. Ytong blok niet goed gecontroleerd, vergeten dat het wel eens vochtig kon zijn na de regen de afgelopen dagen en pàts: arm gebroken.

Ik ging er zo mooi doorheen, geen vertraging bij het breken...maar wel een ellepijp naar de vaantjes. Daar gaat mijn bijdrage aan de demonstratie, en ook het trainen samen met m'n dochter als ze hier is kan ik vergeten.

Maar goed: ik kan nog autorijden, boodschappen gedaan nadat ik klaar was bij het ziekenhuis ging ook. Komt allemaal goed, met een gebroken poot kan ik ook wel naar Sardinië volgende week. Jane komt de week daarna met Nur, ik hoop dat we dan het scheidingsconvenant kunnen tekenen.

Vannacht eerst maar eens proberen te slapen..

Bloederig verhaal

Eergisteren naar de dokter: ik slaap te veel, voel me slap, snel moe en met de karate-trainingen ben ik snel buiten adem - niet normaal, m'n examen op Bali ging ook al niet zo lekker.

Bloed geprikt en vandaag de uitslag: cholesterol-gehalte is te hoog (235, moet naar 190) en LSL of zoiets, de "slechte cholesterol", staat op 190. Moet naar 140-150. En verder is mijn lever geïrriteerd, waarschijnlijk door te veel alcohol en dat zou zo maar kunnen kloppen want ik weet dat ik teveel drink.

Meteen stoppen dus: vanavond zat ik na de training lekker aan de ice tea. En dat blijft zo tot zondag, en dan drink ik ook maar heel matig als de vrienden hier komen.

Vanavond lekker getraind, Saifa en Tensho kata, tezamen met de 5 Pinan's op z'n Kyokushinkai's. Nog flink oefenen de komende dagen, op de demo zaterdag doe ik 't Pasai kata maar dan  Kushin Ryu stijl  - maar er moet volgens shihan wel meer Kime in, kracht. Ik heb 'm verteld van de scheiding en hoeveel energie me dat kost - gegeven zijn eigen scheiding kan hij zich dat gelukkig heel goed voorstellen.

Zaterdag ook breken: 2 Ytong-blokken van 7 cm met shuto. Lekker jongens, de 1e dan's trappen 1 blok per techniek en ik mag er met m'n eerste kyu twéé tegelijk breken met de zijkant van m'n hand. Morgen thuis even oefenen, ik breek m'n hand liever hier dan dat het voor publiek is.

Gisteren lekker gegeten en gepraat met Syl, die óók al tegen een scheiding aan zit te hikken maar er nog geen lef voor heeft. Wat is dat toch met die mensen?

En de vitrages aan het wassen: 6 zijn er nu klaar, aan de volgende 6 begin ik morgen en dan ga ik ook de vloeren eens goed schoonmaken want jongens, wat hebben onze tijdelijke gasten er een teringzooi van gemaakt.

Al weer drie weken hier...

Terug naar Vosselaar, het is een enorm zware periode.

Drie jaar geleden zijn we vertrokken naar Bali, met het idee om niet meer terug te komen. En nu, met een huwelijk op de klippen en de noodzaak om weer geld te gaan verdienen terug als realiteit, sta ik weer in ons huis in België. Onze vriendin Emma is er uit sinds een paar dagen; haar huis in Beerse is eindelijk klaar.

En daar sta ik dan. In een huis vol herinneringen, een huis waarvan ik eigenlijk geen afscheid wilde nemen.  Zoveel zelf aan gedaan, zo'n mooie plek, zo veel natuur.....maar mijn jeugddroom Bali trok. En nu ben ik er weer, de kamers van de kinderen - hun bedden, kastjes, bureaus, alles staat er nog. Maar leeg, zonder hun. Onze slaapkamer, idem. De enorme keuken, het paleis van Jane - maar zonder de geur van eten. Doodstil en leeg, het lijkt wel of het huis me kwalijk neemt dat ik het heb laten zitten.

Ik heb een paar dagen bij mijn vader gelogeerd, we zijn hier samen naartoe gereden en ik ga hier blijven - hoe graag ik ook bij mijn vader ben, het idee dat deze plek leeg staat omdat ik wegloop voor de pijn van de herinnering staat me tegen. Ik ga er doorheen, en wel nu meteen.

Even introduceren - en eigenlijk niet....

Huh?? Wat doe JIJ hier?

Als je hier op dit blog bent gekomen, is dat toevallig. Blijf gerust lezen hoor...maar er zijn geen links naar deze site, vandaar. Ik schrijf dit voor mezelf.

Wie ik ben: dat weet ik, tenminste grotendeels dus aan introductie hoef ik voor mezelf niet te doen. En voor de verdwaalde surfer die hier komt: ik kom oorspronkelijk uit Nederland maar daar ben ik al lang weg. En ik ben een man. Dat lijkt me eigenlijk wel genoeg, want ik hou het het liefste anoniem. Namen en plaatsen zijn dus voorzover mogelijk verzonnen, mijn ervaringen zijn dat niet - en zo kan ik mooi vertellen hier waar ik mee bezig ben (geweest), wat het me persoonlijk doet. Blootgeven heet dat en dat kan omdat niemand me kan traceren. Hoop ik.....


Waarom dit blog?

 Omdat ik het leuk vind om te schrijven. En omdat het mooi is om zaken terug te lezen, want ik zit in een hectische periode met pieken en dalen en op deze manier krijg ik er naar ik hoop een beetje lijn in. Want het valt niet mee. Maar ik kom er wel...

Genoeg geluld. Tijd voor m'n eerste stukje.