Terug naar Vosselaar, het is een enorm zware periode.
Drie jaar geleden zijn we vertrokken naar Bali, met het idee om niet meer terug te komen. En nu, met een huwelijk op de klippen en de noodzaak om weer geld te gaan verdienen terug als realiteit, sta ik weer in ons huis in België. Onze vriendin Emma is er uit sinds een paar dagen; haar huis in Beerse is eindelijk klaar.
En daar sta ik dan. In een huis vol herinneringen, een huis waarvan ik eigenlijk geen afscheid wilde nemen. Zoveel zelf aan gedaan, zo'n mooie plek, zo veel natuur.....maar mijn jeugddroom Bali trok. En nu ben ik er weer, de kamers van de kinderen - hun bedden, kastjes, bureaus, alles staat er nog. Maar leeg, zonder hun. Onze slaapkamer, idem. De enorme keuken, het paleis van Jane - maar zonder de geur van eten. Doodstil en leeg, het lijkt wel of het huis me kwalijk neemt dat ik het heb laten zitten.
Ik heb een paar dagen bij mijn vader gelogeerd, we zijn hier samen naartoe gereden en ik ga hier blijven - hoe graag ik ook bij mijn vader ben, het idee dat deze plek leeg staat omdat ik wegloop voor de pijn van de herinnering staat me tegen. Ik ga er doorheen, en wel nu meteen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten